Norbert ter Hall over hoe hij regisseert en georthodonteerde gebitten

In deze derde aflevering praat ik met Norbert ter Hall. Norbert is op dit moment de regisseur van de serie A’dam en E.V.A. en begon als decorontwerper voor theatergezelschappen. Norbert noemt zichzelf een laatbloeier en vertelt in dit interview onder andere over de druk van snel succesvol willen zijn, naar wat voor acteurs hij op zoek is en waarom hij vindt dat controle de grootste vijand is voor een acteur. 

In deze aflevering van 40 minuten bespreken Norbert ter Hall en ik:

• Wat hij zoekt in een acteur
• Zijn tips voor acteurs met betrekking tot audities
• Hoe voor hem het creatieve proces werkt
• Hoe hij acteurs regisseert
• Zijn inspiratiebronnen en voorbeelden
• Wat hij het beste vindt aan het Nederlandse filmklimaat
• Tips voor regisseurs en acteurs om je zelfcreatie te vergroten
• Bij welke film hij het hardst heeft gelachen en gehuild
• Wat zijn favoriete filmscène is

 

Download | iTunes | Overcast

SHOW NOTES

A’dam & E.V.A.
Kemna Casting
Hans van den Boom
Mommy
The Tribe
Roos Ouwehand
• Robert Alberdingk Thijm
How to think like Leonardo da Vinci van Michael Gelb
Het zijn net mensen van Joris Luyendijk
Time of the Gypsies
• The One Thing van Gary Keller

TRANSCRIPT

Jelle: Norbert ter Hall, welkom in dit interview, in deze podcast.

Norbert: Ok, leuk

Jelle: Leuk dat je mee wilde doen. Ik heb je natuurlijk van tevoren even gegoogled

En natuurlijk al een aantal dingen van je opgezocht en ook dingen van je gezien. Je bent op dit moment televisieregisseur van de serie A’dam-E.V.A.

En ik las ook dat je bent begonnen als decorontwerper, wat ik wel erg leuk vond om te lezen, van theatergezelschappen. Je hebt inmiddels al verschillende series en films geregisseerd en ik ben heel benieuwd naar jouw visie op acteren, op regisseren etcetera, dus ik heb een aantal leuke vragen voor je.

Ben je er klaar voor.

Norbert: Ok, jazeker, kom maar.

Jelle: Nou, om te beginnen, dit blog en ook deze podcast gaat hoofdzakelijk over  acteren. Ik ben heel benieuwd naar wat jij zoekt in een acteur.

Norbert: Oeh, da’s lastig. Meteen een hele goeie vraag. Nou, dat hangt een beetje van het project af maar als we het hebben over A’dam en E.V.A. ben ik vooral op zoek naar singer-songwriter-achtige acteurs, dat zijn mensen die voor mij iets meebrengen wat uniek is aan hen . Dus ik ben niet zo zeer geïnteresseerd in transformatie, dus dat je iemand anders wordt. Maar meer hoe je zelf bent en die kant kunt gebruiken in een rol. Singer-songwriter is voor mij zo’n beetje een voorbeeld daarvan. Het kan iemand zijn met een hele ongeoefende stem die toch iets van zichzelf laat zien wat emotioneert. Dus in die zin ben ik meer op zoek naar mensen die iets van zichzelf durven te laten zien dan naar mensen die technisch heel bekwaam zijn om iets anders te zijn.

Jelle: Ok, interessant. Dus het zit ‘m dan ook veel meer in de kwetsbaarheid van de acteur.

Norbert: Ja en in wat hem uniek of anders maakt.

Jelle: Ja. En is het dan ook nog belangrijk dat hij of zij kan spelen? Het lijkt me van wel..

Norbert: Nou nee. Eigenlijk niet. Het is belangrijk dat iemand zichzelf durft te laten zien en daar is wel lef voor nodig. Niet iedereen durft dat of kan dat. Dus in die zin ben ik niet echt op zoek naar wat je normaal een acteur zou noemen. Heel veel van de mensen die rollen spelen in A’dam en E.V.A. hebben of nog nooit gespeeld of heel weinig gespeeld . En het is niet zo dat ik denk dat dat voor alles goed werkt, maar voor deze serie wel.

Jelle: Ok en is dat ook iets waar je specifiek op hebt gelet tijdens de castings van de serie?

Norbert: Ja. Ik castte bij Kemna Casting. We hebben per seizoen zo’n 180 tot 200 rollen en ik doe voor bijna alle rollen screentesten, dus ik zie zo’n 800, 900 acteurs per seizoen in een screentest en we zijn echt heel erg op zoek naar iemand die specifiek voor die rol geschikt is. Maar dat kan ook betekenen dat dat ook meteen de grens is van wat iemand kan. Van een acteur verwacht je over het algemeen dat die multi-inzetbaar is voor alle plekken, maar voor deze serie zijn we eigenlijk op zoek naar mensen die alleen voor deze ene rol geschikt zijn. Dat wil niet zeggen dat ze ergens anders ook niet geschikt voor kunnen zijn maar dat hoeft niet.

Jelle: Dan zoek je specifiek naar dit soort acteurs voor deze serie. Is dat iets wat je ook ziet terugkomen in waar jij naar op zoek bent als regisseur, als je het dan hebt over andere films die je eventueel gaat of bent gaan regisseren?

Norbert: Ja. Ik ben eigenlijk niet zo geïnteresseerd in transformatie. Ik vind dat heel veel acteren daarover gaat, dus dat het de kunst is dat je iemand anders wordt.

Terwijl ik eigenlijk meer op zoek ben naar wie je zelf bent binnen die rol.

Jelle: Ja. Dus eigenlijk zou iedereen de hoofdrollen kunnen spelen.

Norbert: Ja, dat is wel heel kort door de bocht, maar voor deze serie geldt dat zeker.

Het is dus eigenlijk een ultieme versie van typecasting. Ik zoek iemand wiens temperament heel dicht ligt bij wat ik bij die rol  voor ogen heb.

Jelle: Ok en dat is ook iets wat je ziet terugkomen in datgene waar je op let tijdens castings, dat acteurs zoveel mogelijk transparant, mens, oprecht en kwetsbaar durven zijn.

Norbert: Ja. Een casting duurt ook maar 10 minuten. Dus mensen zijn vaak .., ik probeer wel altijd te zorgen dat mensen dat van tevoren weten. Mensen denken toch altijd jaja, als ze na 10 minuten buiten staan: hij vond het helemaal niks, anders was ik niet zo snel weggestuurd. Maar eigenlijk weet ik het al binnen de eerste

10-15 seconden  van de eerste take van de screentest. Ja, als er dan iets komt waarvan ik denk ‘ja precies dat is het”, dan val ik daar eigenlijk meer voor. De grap is dus eigenlijk dat mensen die de rol uiteindelijk krijgen meestal enorm verbaasd zijn omdat ze zelf het idee hadden dat het totaal mislukt was omdat het helemaal niet werkte zoals ze het in hun hoofd hadden.

Jelle: Ja. Ja. En wat zou jouw auditietip zijn voor acteurs die heel vaak auditie doen?

Norbert: Nou, mijn belangrijkste tip is: doe een keer tegenspel. Omdat ik het idee heb dat veel acteurs audities zien als een soort wedstrijd, een soort competitie, dat als je het ’t best doet dat je dan de rol krijgt. Terwijl je als je een keer aan de andere kant van de tafel hebt gezeten, dus meerdere mensen voor dezelfde rol ziet komen, dat je ziet dat het eigenlijk nooit gaat over wie het het best deed maar wie het beste bij de rol paste. Eigenlijk los van zijn ambacht.

Jelle: Ok, ok, interessant.

Norbert: Als je dat een keer doet en bij Kemna zijn ze dus altijd op zoek naar mensen die tegenspel geven dan zie je dat zelf ook. Dan denk je, oja deze was eigenlijk technisch gezien beter, maar die was het gewoon meer.

Jelle: En dat zat hem meer in het contact met de medespeler, het hier en nu, de situatie op zich.

Norbert: Ja. Wat iemand meebrengt, hoe dat werkt in samenwerking met die rol of met die tekst. Maar dat heeft bijna nooit te maken met techniek of ambacht of ervaring.

Jelle: Ok. Ik merk dan dat je heel erg bezig bent met een typecasting, een persoon die helemaal past in de rol. Hoe zit dat over het algemeen in elkaar bij jou als je een film maakt. Ben je dan meer bezig met het verhaal en de personages of kijk je ook heel erg naar een soort kunstvorm waarin je het giet?

Norbert: Nou, ik snap niet helemaal wat daar voor verschil in is. Ik denk dat het juist al die dingen samen is, dat de manier waarop je het filmt en de kunstvorm is ook onderdeel van het verhaal. Ik kan het niet los van elkaar zien.

Jelle: Ik bedoel eerder te zeggen omdat ik het ook wel grappig vind omdat je bent afgestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem als grafisch ontwerper. En de regisseurs die ik hiervoor heb geïnterviewd, bijvoorbeeld Pieter Kuijpers, die is ook heel erg bezig met het maken, het schrijven van een verhaal. Is dat ook jouw start of hoe werkt bij jou dat creatieve proces van het maken van zo’n film of serie-idee? 

Norbert: Nou kijk, ik heb in mijn leven maar een ding zelf geschreven en dat was &ME

En voor de rest doe ik altijd scripts van anderen waar ik zelf bij betrokken ben of helemaal niet. Maar ik zie mezelf wel als een vormgever in de zin van dat ik probeer het verhaal op de beste manier te vertellen en of dat nu een affiche is die wil vertellen wanneer welk evenement begint of een boekomslag die iets wil vertellen over waar dat boek over gaat, welke sfeer dat heeft of dat het een scène is, uiteindelijk is het fysiek hetzelfde voor mij. Er zijn natuurlijk een aantal technische dingen die anders zijn maar de basis van: wat wil ik vertellen  en hoe doe ik dat, daarvoor maakt het voor mij niet zoveel verschil of het een grafisch ontwerp was of een scène of een decorontwerp.

Jelle: Voor het idee van A’dam en E.V.A., ben je daar zelf op gekomen of hoe is dat precies ontstaan?

Norbert: Nee. Robert Alberdingk Thijm die de serie schrijft is echt met het idee gekomen. Dat heeft zich wel heel erg ontwikkeld en in die ontwikkeling heb ik wel heel veel meegepraat. Maar het basisidee was wel echt van hem.

Jelle: Ok. Kun je dan een voorbeeld geven hoe je dan aan de slag gaat op de set met acteurs als je kijkt naar jouw regie aanwijzingen en waar je precies mee bezig bent als je kijkt naar de beelden etcetera?

Norbert: Ja, wat ik eigenlijk probeer is om het zo verrassend mogelijk te maken voor de acteurs. Ik denk dat controle de grootste vijand van een acteur is, dus wat ik vaak doe bij een doorloop, ik hoor dan al wat een acteur of actrice zelf heeft bedacht bij die scène en dan probeer ik razendsnel een aanwijzing te bedenken die dat onmogelijk maakt. Waardoor iemand niet meer kan terugvallen op wat hij heeft voorbereid en zich er maar in moet storten en hopen dat het goed komt.

Jelle: Ja

Norbert: En, laat ik zeggen, de aanwijzingen voor take 2 zijn ook zo dat dat wat goed ging in take 1 niet meer kan.

Jelle: Dat doet me heel erg denken aan… Sorry?

Norbert: Dan gooi ik de hele tijd zand in de machine.

Jelle: Ok.

Norbert: Dat probeer ik natuurlijk te doen op een vriendelijke manier en een manier waarop ook het maken van fouten of als dingen niet lukken, helemaal niet erg is.

Jelle: Nee, nee. Dus zoveel mogelijk de controle..

Norbert: ..frustreren..

Jelle: Dat doet mij ook heel erg denken aan een oefening op de toneelschool die ik deed met een theaterregisseur, Hans van den Boom, waarin we ook heel erg gingen zoeken naar zo weinig mogelijk controle en jezelf helemaal laten gaan in een verhaal en als ik daaraan terug denk kwamen daar ook eigenlijk de mooiste , ja en ook wel donkere dingen uit en dat is uiteindelijk ook heel interessant. Ook klasgenoten die ik zag zoals ik ze nog nooit had gezien, zeg maar. Is dat ook waar je dan naar op zoek bent?

Norbert: Nou, ik denk dat overlevingsmanieren eigenlijk interessanter zijn. Ik ben meer geïnteresseerd in klunen. Kijk, als iemand perfect aan het  schaatsen is is het heel saai, maar klunen is juist zo mooi omdat iedereen snapt dat het de bedoeling was dat je ging schaatsen, maar je loopt gewoon heel even met je schaatsen over kokosmatten omdat het even niet gaat. En juist dat soort momenten in je leven of in je emotie waar het eigenlijk niet gaat zoals je het in je hoofd had, daarin zie je iemands ware aard het meest. En dat is ontroerend en soms donker. Maar vooral ontroerend in mijn optiek.

Jelle: Ja. De worsteling van de mens. Mooi. Ok, wat zijn voor jou voorbeelden en inspiratiebronnen waar je nieuw materiaal uit haalt?

Norbert: Nou, dat zijn ook vooral gesprekken die ik opvang in de tram of in de rij bij de supermarkt of eh.. Ja, ik ben eigenlijk altijd wel gefascineerd door mensen die iets proberen wat niet helemaal lukt. Daar heb ik wel een soort fascinatie voor. Imperfectie.

Jelle: Ja. En dat is dan ook waar je veel naar kijkt om je heen. Naar die worsteling.

Norbert: Ja, dat is het fascinerendste.

Jelle: Wat vind jij het beste aan het Nederlandse filmklimaat op dit moment?

Norbert: Eh…nou..dat het er nog steeds is. Ik ben niet heel erg enthousiast over het Nederlandse filmklimaat, maar ik heb het idee dat film steeds marginaler –wordt, — van film, en dat in plaats van dat dat maakt dat mensen met meer lef de plek bevechten, ik het idee heb dat de dingen die gemaakt worden ook steeds meer geruststellend zijn. Waar ik daarentegen denk dat kunst nu juist verontrustend zou moeten zijn.

Jelle: Ok.

Norbert: Dus ik heb het idee dat er een enorme hang is naar mensen naar de mond praten of het publiek naar de mond praten en uiteindelijk denk ik dat dat de film alleen nog maar slechter maakt. Dus zo van, straks bestaan we niet, dus gaan we naar anderen luisteren. Terwijl ik denk dat je toch moet uitgaan van je eigen kracht. En moet verontrusten. Want als je dat niet meer doet, als het enige wat je wil ‘geruststellen’ is, dat het dan snel is afgelopen.

Jelle: Hoe kun je dan op zoek gaan naar je kracht? Hoe kun je blijven luisteren naar die kracht?

Norbert: Nou ja, door zelf streng te zijn. Door te denken: wat wil ik vertellen, wat vind ik belangrijk, wat wil ik laten zien. Wat minder uit te gaan van: wat willen de mensen horen, waar hebben ze zin in, waar is behoefte aan. Dus de noodzaak om dingen te vertellen centraal te zetten en niet zozeer het effect wat je ermee bereikt. Ik heb het idee dat heel veel films die op dit moment worden gemaakt in Nederland een soort soundmix films zijn, die vooral heel erg hun best doen om op het origineel te lijken. Dat de waardering ook heel erg is van: het is bijna net zo goed als die en die film. Dus dat we meer waardering hebben voor hoe knap iets nagemaakt is dan voor iets nieuws en iets oorspronkelijks.

Jelle: Waar echt de stem van een maker in zit, van iemand die iets creëert.

Norbert: Ja, van iemand die tegen de klippen op denkt: ja niemand zit erop te wachten en toch ga ik het vertellen. 

Jelle: Ik heb laatst een oefening gedaan die in het boek ‘How To Think Like Leonardo da Vinci’ staat. En in dat boek vertelt de schrijver eigenlijk dat je honderd vragen moet opschrijven. Dus je gaat echt zitten en honderd vragen bedenken. De eerste 10, 15 gaan heel makkelijk maar op een gegeven moment wordt dat steeds moeilijker natuurlijk. En uit die honderd vragen kies je uiteindelijk jouw Top-10 vragen. En een van mijn Top-10 vragen was: hoe kan ik als acteur mijn zelfcreatie vergroten? Wat ik heel erg merk als acteur is dat ik nu veel meer aan het kijken ben naar, inderdaad, wat ik zelf kan maken. En terwijl ik voorheen ook meer bezig was als de werknemer die zoekt naar een werkgever zeg maar. Dus echt veel meer kijken, ook meer met het schrijven wat ik dan nu doe, meer kijken van ‘wat kan ik brengen’. Wat zou jouw tip zijn voor een acteur of een regisseur om minder te belanden in wat anderen willen maar veel meer te belanden in wat jij te vertellen hebt en daar voor te gaan? Dat te gaan maken, dat te gaan schrijven, dat te laten zien?

Norbert: Die kant van jezelf , dus meer gefocust zijn op dingen die anders zijn aan jou dan je te willen conformeren aan een soort beeld . Het grootste probleem met  mensen die van de toneelschool komen op dit moment is, als je het over film hebt hè, want dit gaat helemaal over film en televisie want theater is een andere tak van sport wat mij betreft, maar voor mij als regisseur is vaak het probleem dat al die mensen zo op elkaar lijken . Dat ze allemaal dezelfde spraakles, allemaal dezelfde training, ze hebben allemaal boeken gelezen, ze spreken allemaal keurig Nederlands, ze kunnen allemaal goed articuleren, ze hebben allemaal georthodonteerde gebitten en weten over het algemeen van kunst en cultuur en dat zie je ook in hoe ze zich gedragen en zich bewegen. Maar dat maakt ze wel allemaal heel erg één type, terwijl er zeker in film en televisie een enorme vraag is naar diversiteit. En dat je verschillen uiteindelijk interessanter  zijn dan je overeenkomsten. Als je nadenkt, wat maakt mij anders dan anderen, zou je die verschillen kunnen uitbouwen of  versterken of kunnen verbeteren.

Jelle: En hoe zou je dat als acteur laten zien?

Norbert: Nou ja, ik zou me richten op wat mij anders maakt en als ik.. laat ik zeggen, als ik een lange neus heb dan zou ik hem niet korter laten maken. Of als ik slis zou ik proberen om dat ook te laten horen als ik auditie doe . Want van acteurs die niet slissen zijn er een heleboel.

Jelle: Ja. Je zit echt te kijken naar wat maakt helemaal ‘jou’ en het is natuurlijk in deze tijd helemaal zo dat je het kunt laten zien door jezelf te gaan filmen en een personage neer te gaan zetten.

Norbert: Ja. Ook om je er bewust van te zijn, hè. Dus het vergt nogal veel zelfkennis om door te hebben wat jou anders maakt dan de anderen. En dat is niet iets waarvan je zegt, nou dan doe je dat en dan weet je dat. Er zijn natuurlijk heel veel wegen die naar Rome leiden, maar je bewust zijn van wat jou uniek maakt  en proberen om dat als instrument te gaan gebruiken bij wat je doet. Ik denk dat dat enorm..eh.. weet je, als je dan iets te doen krijgt, dan krijg je dat ook te doen omdat jij het bent en niet omdat jij die acteur bent die heel erg lijkt op die acteur die je eigenlijk wilde hebben maar die niet kon, dus werd jij het maar.

Jelle: Ja.

Norbert: Dus het is volgens mij ook veel leuker om werk te krijgen om wie je bent.

Jelle: Ja. Zeker, Dat is , denk ik, een struggle waar veel acteurs mee lopen, inderdaad die aantrekking van te willen spelen vanuit je hart, zeg maar, echt jezelf te willen ontwikkelen en als acteur te willen blijven groeien binnen mooie rollen waarin je natuurlijk veel van jezelf kwijt kan. Maar aan de andere kant ook de struggle omdat je weet dat je geld moet verdienen en dus af en toe moet wachten op projecten die geld opleveren naast projecten die geen geld opleveren. Wat is jouw kijk daarop?

Norbert: Dat ik ook denk dat het een kwestie is van volhouden. En het is ook helemaal niet erg om af en toe dingen te doen voor het geld omdat ik denk dat je van elk project wel iets opsteekt. Dus je moet daar ook niet te angstig voor zijn. Soms doe je gewoon dingen omdat je geld nodig hebt. Nou, dat is ook prima, dat is helemaal geen schande. En het geeft je ook de vrijheid eens dingen uit te proberen die anders misschien.., weet je, gewoon jezelf een opdracht te geven

binnen  die rol, die misschien helemaal niet door de regisseur in dat project gevraagd wordt maar dat je denkt: nou prima, ik ga toch eens proberen dat ik me anders beweeg dan anders of  ..eh. Maak er gewoon je eigen studieproject van.

Jelle: Ja. Je eigen experiment. Zelf experimenteren.

Norbert: Ja.

Jelle: Ok, nou interessant, dank je wel. Ik ben ook nog benieuwd naar films die jij interessant vindt. Wat is bijvoorbeeld een film waar je het hardst om hebt gelachen?

Norbert: Oeh… Als ik zelf aan het draaien ben, dan zie ik eigenlijk helemaal niks meer. Ik zit nu vooral te denken aan films die ik als laatste heb gezien. Wat ik heel erg..eh.. die film Mommy van die Canadese regisseur over een moeder met een disfunctionele zoon die ze weer in huis haalt nadat die uit zo’n beetje elke opvang wordt weggestuurd. Die vond ik heel erg indrukwekkend en waanzinnig geacteerd en gefilmd en verteld , nou echt. Deze regisseur is zevenentwintig, dus dan denkje ook: oh mijn god, dat haal ik nooit meer, dat niveau. En ik zag een film..eh hoe heette die nou toch, over een doofstomme jongen uit de Oekraïne die in een internaat terecht komt, niet De Bende maar..eh..een groep ..

Jelle: The Gang?

Norbert: Ja zoiets. Die was het niet, maar de naam daar kom ik zo wel op. Maar het ging over een doofstomme jongen die op een internaat zit voor doofstomme kinderen en daar is een soort van groep, een soort van bewind van studenten die een soort criminele organisatie runnen waarin ze stelen en de vrouwen, de meisjes van die school, prostitueren en een onwaarschijnlijk heftige film die helemaal in doofstommentaal gespeeld wordt, die niet ondertiteld is, dus als kijker moet je je ook  heel snel die gebarentaal een beetje eigen maken en dat lukt heel erg goed. Dus je kan het heel erg goed volgen en het is waanzinnig, het gaat heel erg over communiceren en eigenlijk gewoon over relaties zonder woorden. En het is..nou, onwaarschijnlijk, want al die acteurs zijn ook doofstom en het zijn eigenlijk allemaal amateurs. Allemaal mensen die geen toneelschool of zoiets hebben . Nou, en elke scène raakt je in je hart en het is zo waanzinnig intens en complex en heftig. En van zo’n schoonheid dat je denkt, dat kan alleen maar een film vertellen. In geen ander medium zou je dit verhaal zo kunnen vertellen.

Jelle: Klinkt goed.

Norbert: Ja, nu wil je alleen nog weten  hoe die heette, hè.

Jelle: Daar komen we later misschien nog wel op.

Norbert: Een cliffhanger wordt dit.

Jelle: Ja precies. Is er nog een film of een verhaal..want ik had het met Pieter Kuijpers over het maken van een speelfilm en voor hem was ‘Van God Los’ het verhaal dat hij ooit nog een keer wilde maken., zeg maar het verhaal dat in hem borrelde. Zijn er voor jou nog verhalen, ja dingen die je wilt verfilmen. Iets waar je nu aan denkt, wat je nu inspireert, wat je nog wilt gaan maken, wilt gaan neerzetten?

Norbert: Ja. Maar ik heb niet, zeg maar, één droomverhaal dat ik nog graag zou willen doen. Ik wil vooral heel lang verhalen vertellen, dat is meer hoe ik erin sta. En ik heb twee concrete projecten waar ik mee bezig ben. De een is een film die Roos Ouwehand aan het schrijven is met Loes Luca en Rossy de Palma in de hoofdrol.

En het bijzondere daarvan is dat het eigenlijk zo gestart is.. ik had met alletwee actrices gewerkt en ik wilde eigenlijk heel graag een film met alletwee maken om daar een verhaal bij te bedenken. Dus zo is eigenlijk het hele verhaal gestart, vanuit de casting. En het andere is dat ik zelf een scenario aan het schrijven ben op basis van het boek ‘Het zijn net mensen’ van Joris Luyendijk. De grap daarvan is dat het een non-fictieboek is waar ik zelf een fictieverhaal van schrijf en waarvoor ik het boek meer gebruik als research dan het letterlijk te verfilmen. 

Jelle: Ok.  Interessant. En dat boek heb je natuurlijk zelf ook gelezen en het heeft je ertoe geïnspireerd om daar iets over te gaan maken?

Norbert: Ja. Dat komt, ik was heel erg ..eh, er staan heel veel feitelijke dingen in, hoe nieuws werkt, hoe nieuwsgaring werkt, wat nieuws eigenlijk is en hoe nieuws meer laat zien wat er niet aan de hand is dan wat er wel aan de hand is, want het gaat altijd over de uitzondering. Wat elke dag gebeurt is geen nieuws en iets wat een keer gebeurt en verder nooit meer is wel nieuws maar dan betekent dat eigenlijk dat nieuws niet vertelt wat er aan de hand is. Nou, dat conflict vond ik interessant . Maar wat ik vooral heel grappig vond waren dingen tussen de regels door waarin je ziet hoe de schrijver, in dit geval Joris Luyendijk, daar zelf mee worstelt. Hoe hij er zelf achterkomt dat wat hij doet eigenlijk niet gaat over wat er aan de hand is. En dat vond ik een interessant dilemma.

Jelle: Ja, snap ik. Lees je verder veel boeken, Norbert?

Norbert: Veel te weinig.

Jelle: Heel druk met draaien.

Norbert: Ja, nou, het rare is: ik probeer als ik niet draai zoveel mogelijk films te zien en boeken te lezen, naar tentoonstellingen te gaan om nieuwe beelden en nieuwe verhalen en nieuwe ideeën op te doen. Maar als ik zelf aan het draaien ben dan  verwart me dat eigenlijk alleen maar. Dat monomane bezigzijn, dat waar ik mee bezig ben.

Jelle: Ja. Dan zit je helemaal in die tunnelvisie en die focus.

Norbert: ‘The Tribe’  heet ie.

Jelle: “The Tribe”, de film

Norbert: Ja, ik kan gewoon niet meer nadenken als ik er niet meteen opkom. The Tribe, ja.

Jelle: Ok. Dat is de film over die doofstomme hè. Ok. Nou ik ga al die links in ons interview zetten, dus die kun je als luisteraar allemaal terugkijken en nalezen etcetera. Nou, we hadden het net over films die veel indruk op je hebben gemaakt. Is er een film waar je heel hard bij hebt gehuild?

Norbert: Ja, mijn absoluut favoriete film is Time of the Gypsies.

Jelle: Aha, die ..eh

Norbert: Er zijn natuurlijk veel films die indruk hebben gemaakt, maar dat is absoluut de film die al heel erg lang mijn favoriete is.

Jelle: Grappig, die noemde Arne Toonen ook als een van zijn favorieten en eentje die hem ook zeer had geëmotioneerd. Dus dat geeft mij weer een reden dat ik hem in ieder geval MOET zien, met hoofdletters,.

Norbert: Ja. Misschien moeten we een keertje .., ik wil proberen om hem weer een keertje bij We Want Cinema gedraaid te krijgen. Dat is zo’n platform waar je met elkaar een zaal kunt boeken en als je genoeg mensen hebt, die film vertonen. Misschien als Arne ook meedoet en jij ook meedoet kunnen we gezamenlijk een viewing organiseren.

Jelle: Oh laten we dat doen. We Want Cinema, dat is gewoon een website? Of ook een plek?

Norbert: Ja, www.wewantcinema.nl en dan kun je dat in bioscopen in heel Nederland organiseren.

Jelle: Ok, nou ik zeg doen, want ik wil hem heel graag zien.

Norbert: Ok.

Jelle: Bij deze afgesproken. Je bent nu, even kijken, of 49 of 50?

Norbert: Ja.

Jelle: Ben je 49 of 50 jaar, ik zie het niet..

Norbert: 49 volgens mij dit jaar.

Jelle: Ok en je hebt inmiddels ook al veel projecten gedaan. Wat zou jij nou zeggen tegen de Norbert ter Hall die 25 is?

Norbert: Nouja, kijk, ik spreek veel beginnende regisseurs, die dus aan het begin van hun carrière staan en ik denk dat je heel veel hoop kan putten uit het feit dat ik er ook nooit voor geleerd heb. Dat het gewoon een kwestie is van je ding doen en op een gegeven moment wordt dat waarschijnlijk wel opgepikt. Maar dat duurt wel.. ik zie mezelf wel als een laatbloeier. En ik denk dat er heel veel stress is op het gebied van jong talent. Dat je al heel vroeg heel erg zou moeten pieken. En ik weet zeker als het gaat over regie dat dat eigenlijk niet kan. Regisseurs zijn oude mannen. Tot die tijd probeer je maar wat.

Jelle: Ja, dus inderdaad, wat je zou zeggen tegen die Norbert van 25 is: maak je niet druk, ga door met waar je mee bezig bent en..

Norbert: ..noem jezelf een laatbloeier.

Jelle: Ja. Ok. Jij wilt ook vooral die druk verminderen voor mensen die dat voelen van: ik moet , bij wijze van spreken, voor mijn 35e zijn doorgebroken of noem het maar wat.

Norbert: Ja, dat is typisch regie. Maar ik denk dat dat voor acteren ook hetzelfde is. Dat zijn typisch beroepen waar dat echt niet werkt. Natuurlijk zijn er wel eens regisseurs, het snoepje van de dag, die heel jong heel  succesvol zijn. Maar meestal hoor je daar na drie jaar nooit meer iets van. Voor mij zijn regisseurs mensen die op latere leeftijd nog steeds hele mooie dingen maken en eigenlijk hun hele leven nodig hebben gehad om dat punt te bereiken.

Jelle: Ja mooi. Echt ook dat als weg te zien en daarin door te blijven gaan als mens.

Norbert: Ja.

Jelle: Geloof je dan ook in focussen op één ding? Ik heb nu net dat boek gelezen van Gary Keller ‘The One Thing’ en dat gaat heel erg over het succes van bedrijven die zich echt richten op en zeggen van: ok wat deze maand ons doel is om, laten we zeggen, duizend nieuwe leden te hebben en dat is dan hun One Thing en hij betrekt het dan ook op het leven, dat je als mens één ding kiest en daarvoor gaat? Of heb jij ook zoiets van: we hebben meer talenten dus richt je ook daarop?

Norbert: Ja, want ik vind dat heel griezelig. The One Thing vind ik eigenlijk een heel griezelig wereldbeeld.

Jelle: Ja, ik ook, hoor. Ik word er zelf ook een beetje …, omdat ik zelf ook voel dat ik meer talent heb. Dat ik bijvoorbeeld ook schrijven geweldig vind om te doen en dat gaat ook steeds beter. Dat is ook iets wat ik wil ontwikkelen en daarnaast is natuurlijk ook acteren voor mij heel belangrijk. Dus ik vind het wel een interessant gegeven, maar jij vindt het dus een griezelig ding?

Norbert: Ja, Omdat, als dat je levensmotto wordt.. Kijk, als je je periodes op één ding richt dan denk ik dat dat heel slim is en je kan ook niet alles tegelijk doen.

Maar dat je denkt dat succes afhankelijk is van zoveel mogelijk zijpaden kappen, daar geloof ik helemaal niet in. Je moet jezelf in de volle breedte ontwikkelen en hoe breed dat is, dat is voor iedereen anders. En dat je je in periodes meer op één ding focust dat is logisch, maar ik denk dat het juist heel armoedig is als je daarmee alle andere dingen af zou sluiten.

Jelle: Ja. Ik denk dat wat jij zegt een hele goeie is. Dat je zegt: ok, ik richt me nu een half jaar hierop. Dit zie ik als een experiment en dit ga ik een half jaar doen en dan kijk ik daarna verder. Als dat je daar je hele leven voor pakt.

Norbert: Ja, precies.

Jelle: Zijn er nog meer dingen die jij hebt geleerd als regisseur op de set; denk aan montage, de marketing van datgene wat je maakt, dingen die je hebt geleerd en die je zou willen delen?

Norbert: Ja, dat delen heel veel oplevert. Dus hè..Alles zelf willen doen, dat is het armoedigste leven dat je maar kunt leven. En alles wat je samen doet is zoveel interessanter, mooier en meer bijzonder. Soms is dat moeilijk en het heeft ook vaak met zelfvertrouwen te maken om dingen te kunnen delen, maar dat is wel iets waar je jezelf in moet oefenen.

Jelle: Dus de mensen om je heen gebruiken, om hulp vragen en als een team te werk gaan..

Norbert: En ook je twijfels te delen en ook je succes. Ja, dat daar eigenlijk veel meer te vinden is dan in de eenzame perfectie.

Jelle: Is er een reden waarom jij kiest voor film als jouw medium en televisie? Je hebt hiervoor ook in het theater gewerkt. Is er een reden waarom je film ziet als jouw medium?

Norbert: Nou, omdat ik zag dat ik daar uit het samenwerken wel heel veel plezier haal. En films..eh, het kathedralen bouwen van nu, met heel veel mensen iets .. je kan het niet alleen. Dat maakt het ook heel erg leuk, het is een teamsport.

Jelle: Dus dat vind je het meest interessante van filmmaken.

Norbert: Ik vind wel dat ik een keer een schilderij moet maken en ik vind het leuk om dat in samenwerking te doen.

Jelle: Ja

Norbert: Iets met mensen.

Jelle: Ja, dan heb ik eigenlijk nog een laatste vraag. Ik vond het een heel interessant interview. Wat is jouw favoriete filmscène? Eén scène die nu meteen in je opkomt, waarvan je denkt dat heeft me echt geraakt of dat vond ik een geweldig scène om te zien.

Norbert: Ja, dat zijn toch echt scènes uit Time of the Gypsies, die hebben er zo ongelooflijk ingehakt. De scène waarin hij een lepel via telekinese over een muur kan laten schuiven, de scène dat hij op de achterbank kijkt en de ..hoe noem je dat ..eh..zo’n sluier door de lucht vliegt, de scène dat hij boven het meer vliegt waar een feest met drijvende kaarsen is. Nou, talloze scènes . Dat het huis wordt opgetild, van z’n grondvesten wordt gelicht in de stromende regen. Nou, die hele film zit vol met scènes die je je hele leven nooit meer vergeet.

Jelle: Ok. Je bent helemaal vol van die film. Ja, we gaan ervoor. We gaan hem bij We Want Cinema aanmelden en ik zou ook vooral de mensen die luisteren willen vragen of ze dat ook willen doen.

Norbert: Ja, dat lijkt me.. we gaan wel even een datum prikken  en dan kunnen we dat vermelden.

Jelle: Ja, dan gaan we in Amsterdam de film bekijken. Mocht je luisteren en ook de film heel graag willen zien, want ja als hij twee keer genoemd wordt dan betekent dat ook voor mij dat ik denk nou die moet ik zien.

Ga ook naar de link waar dit interview staat, dat is www.jellederckx.nl/03

En daar vind je ook de link naar We Want Cinema en dan kunnen we een datum prikken. Dan gaan we hem gewoon bekijken.

Norbert: Heel erg goed. Dank je wel.

Jelle: Ok, Norbert. Hartstikke bedankt voor het interview. Is er verder nog een laatste ding dat je kwijt zou willen, dat je zou willen zeggen tegen acteurs?

Norbert: Nee, ik zou het niet weten.

Jelle: Dus dit was ‘m. Ik wens je heel veel succes weer met het draaien van A’dam en E.V.A. want je hebt het er ontzettend druk mee en je hebt een gaatje kunnen vinden voor dit interview, waarvoor enorm dank. Het ging niet allemaal heel erg goed met het interview qua internetverbinding , maar dat is ook wel weer toepasselijk op wat je noemde, dat ook juist de worsteling wel interessant is.

Dus in dit interview hebben we samen een beetje geworsteld.

Norbert: Ja precies. Nou, ok. Tot dan!

Jelle: Ok Norbert, bedankt! Dag!

Norbert: Hoi!